Eindtekst voor narratief
De televisie staat aan en we eten kip met sperziebonen en rijst. Niks mag elkaar aanraken want anders vind ik het niet lekker. Als ik mijn bord leeg heb gegeten rookt mijn moeder een sigaret en mag ik nog even tekenen, daarna moet ik naar bed.
De hoogslaper die mijn moeder zelf heeft gebouwd staat in mijn kamertje van 2 bij 2 meter met daaronder een bureautje. De kamer is gevuld met een ontelbaar aantal doosjes, boekjes, knuffels en spulletjes, de ene frutsel nog belangrijker dan de andere. Aan de muren hangen planken waarop geen centimeter onbenut is en overal hangen foto’s, tekeningen en plaatjes.
Als mijn moeder me een kus komt geven zegt ze dat ik naar Agnes kan als er iets is, ze gaat nog even wat drinken met iemand. Een paar minuten later hoor ik de voordeur dichtvallen en klim ik voorzichtig mijn bed uit om mijn telefoon te pakken. Hij is roze en van plastic. Het snoer loopt door mijn raam naar buiten en gaat boven bij Boris zijn kamer naar binnen. Ik wil nog even welterusten zeggen maar krijg de ‘in gesprek’ -toon. Dat betekent dat bij hem de hoorn eraf ligt. Stom. Ik klim weer naar boven. De sterren aan het plafond geven licht in het donker, daar kijk ik graag naar voordat ik ga slapen. Ik doe mijn ogen dicht, met Okidoki dicht tegen me aangedrukt.
We eten kip met sperziebonen en rijst, mijn bord is roze met stippen. Michaëla weet dat niks elkaar aan mag raken want anders vind ik het niet lekker. Ik heb nu al zin in de taartjes met roze glazuur als toetje, deze hebben we vanmiddag samen gebakken. Haar hele huis lijkt op een taartje; de muren zijn geel en rood, er hangen overal gekleurde lampjes en in het midden een grote kroonluchter versierd met kerstslingers. Op de tafel ligt een plastic kleed met bloemen. Verder staan er op tafel grote Maria beelden, gewoon omdat ze ze mooi vindt. De grote roodfluwelen sofa ligt vol met grappige kussentjes waar je je zo lekker tussen kunt verstoppen. De muur erachter hangt vol met foto’s van de belangrijke mensen in haar leven, ik vind het altijd fijn om ernaar te kijken.
Als ik mijn pyjamaatje heb aan getrokken weet ik dat het tijd is voor het tandenpoets-ritueel. Ik mag kiezen, vandaag wordt het Jolene van Dolly Parton. Ze zet hem lekker hard en al poetsend dansen we de hele kamer door. Ze begint heel vals mee te zingen en dat bezorgt me de lachkriebels. Als het dan toch echt bedtijd is, krijg ik een rode lippenstift-kus en legt ze me in haar bed.
We eten biologische kip met sperziebonen en zilvervliesrijst. Het smaakt een beetje naar wierook want Claudia heeft altijd van die stokjes in haar huis staan. We zitten op het zachte kleed op de grond, het is net of we aan het picknicken zijn. Maar ik moet wel oppassen dat ik niet knoei. Daarna drinken we een kopje Sleepy Time thee. Een klein kopje, want anders plas ik ‘s nachts misschien in bed. Ze weet wel dat ik dat al lang niet meer doe, maar toch. Haar huis is klein en het staat vol. Ze heeft veel gereisd, dat kun je zien aan alle Buddha beeldjes, gekleurde stenen en posters met van die Indiase goden erop. Ze heeft ook veel boeken over allerlei landen die op alfabetische volgorde geordend staan. Op de schouw staan twee Indonesische poppen, die volgens Claudia heel breekbaar en oud zijn. Als ze me dat voor de vierde keer heeft uitgelegd mag ik er een half uurtje mee spelen.
Om kwart over zeven vertelt ze me dat ik over een kwartier moet gaan slapen. Nog even lezen mag ook maar dan moet ik wel nu alvast in bed gaan liggen.
Borg en Ivon eten geen vlees, dus eten we vegaburgers met sperziebonen en rijst. Het is lekker warm op de boot, de houtkachel en de kaarsjes branden en ik heb veel te grote wollen sokken van Ivon aan. We gaan zo nog even verder met de zwaaimachine die we vanmiddag aan het maken waren, want hij is nog niet helemaal af. Hij doet het echt, superhandig want dan krijg je geen lamme arm als je iemand gaat uitzwaaien. Tover, de poes, vindt het wel een beetje een eng ding.
Het ruikt op de boot altijd naar versgebakken notenbrood en verf want Borg is ‘kunstebakker’. Alles is van hout en de kastjes zijn in alle kleuren van de regenboog geschilderd.
Ik slaap altijd in het vooronder, het voorste puntje van het schip. Eerst moet je een heel klein deurtje door en dan lig je gelijk in bed, veel meer past er namelijk niet in. Er hangen wat kleine schilderijtjes en een olielampje. Ivon komt nog even bij me liggen en we bedenken samen alvast waar ik vannacht over ga dromen tot ik in slaap val.
En zo waren er ook Jennie, Mieke, Agnes, Kippie, Nell en Eef.
Ik heb een muurtje om me heen gebouwd waar niet iedereen door heen kan komen, leer makkelijk nieuwe mensen kennen maar ik ben ook graag alleen. Dat heeft mijn moeder ook.
Dat ik veel om bepaalde mensen geef en graag dingen deel, is het stukje Michaëla dat ik in me heb.
Ik kan bang zijn en gestresst raken over dingen die maar weinig mensen begrijpen, typisch Claudia.
Borg en Ivon hebben me geleerd dat het heel belangrijk is om jezelf te zijn en de dingen te doen waar je het meeste plezier in hebt. Al ben ik vaak nog steeds een beetje bang voor de mening van andere mensen.
Ik ben Sanny. Tegenwoordig eet ik ook wel eens iets anders dan kip met sperziebonen. Voordat ik ga slapen rook ik een sigaret en check ik mijn e-mail.
Ik heb van knutselen mijn beroep gemaakt en mijn kamer is nog steeds een verzamelplaats van schatten en herinneringen.
Ik heb geen vader, geen achtertuin en geen hond gehad maar heb wel heel veel moeders en ben daar verdomde trots op.
Posted 1 year ago
